Εδώ παπάς εκεί παπάς...

Να ψεκάσω και να απολυμάνω τους χώρους ή όχι;

Να πάω στον Προφήτη Ηλία και στο Άλσος Ναυαρίνου ή να μην πάω;  (Απαγορεύονται οι συναθροίσεις στο βουνό, επιτρέπονται στα γήπεδα ποδοσφαίρου).

Να πάω εκκλησία και να φιλήσω την εικόνα ή να μην πάω;

Να σας πω καλά Κούλουμα ή να μην σας πω;

Να φορέσω το Μαρτάκι μου ή όχι;

Εδώ παπάς, εκεί παπάς, που είναι ο παπάς;

Καλό μήνα λοιπόν και ότι φωτίσει τον καθένα ας κάνει...

Ο Φαταούλας και ο Νηστικός

Μια φορά κι έναν καιρό, κάποτε και τώρα, ζούσαν στο ίδιο χωριό δίπλα - δίπλα δυο άνθρωποι ίδιοι αλλά και... διαφορετικοί. Ήταν ίδιοι γιατί όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται τα ίδια για να ζήσουν και ήταν διαφορετικοί γιατί ο ένας έτρωγε πολύ και ήταν χοντρός ενώ ο άλλος δεν είχε να φάει και ήταν αδύνατος.

Τον χοντρό άνθρωπο τον έλεγαν Φαταούλα και τον αδύνατο Νηστικό.

Ο Φαταούλας κάθε πρωί που ξυπνούσε, έστρωνε τραπέζι και έτρωγε μέχρι που του κοβόταν η ανάσα. Μόλις απότρωγε, πήγαινε για ψώνια γυρνούσε στο σπίτι, ξανάστρωνε τραπέζι και το έριχνε πάλι στο φαγοπότι. Με λίγα λόγια ο Φαταούλας όλη μέρα έκανε δυο δουλειές, έτρωγε και γέμιζε τ' αμπάρια του.

Ο Νηστικός κάθε πρωί που ξυπνούσε δεν εύρισκε τίποτε να φάει, πήγαινε στα σκουπίδια του Φαταούλα μήπως και βρει τίποτε αποφάγια. Αν ήταν τυχερός, γυρνούσε σπίτι του και λάδωνε τ’ άντερό του προσωρινά. Αν η τύχη δεν τον βοηθούσε έπεφτε στο κρεβάτι και περίμενε να περάσει η μέρα γιατί τα πόδια του δεν τον κρατούσαν.

Ο καιρός περνούσε, ο Φαταούλας όλο χόντραινε και ο Νηστικός όλο και αδυνάτιζε, γιατί τελευταία τα σκουπίδια του Φαταούλα ήταν αδειανά από φαγώσιμα. Ο Νηστικός δεν μπορούσε να καταλάβει τι έκανε όλα εκείνα τα αποφάγια, αφού έβλεπε πως τα περισσεύματα έφταναν να χορτάσουν πλήθος σαν εκείνον.

Και μια φορά που ο Νηστικός είχε μέρες να βάλει μπουκιά στο στόμα του, πήγε απελπισμένος στο σπίτι του Φαταούλα να ζητιανέψει ένα πιάτο φαγητό από τα αποφάγια του.

- Γείτονα, του είπε, όπως βλέπεις εμένα ο θεός δεν με βοήθησε να έχω τα δικά σου καλούδια. Εσύ πήρες το καλύτερο κομμάτι της γειτονιάς και μένα μου έλαχε το ξεροβούνι. Δεν φυτρώνει ούτε τσουκνίδα και η μόνη μου ελπίδα για να μην πεθάνω της πείνας είσαι εσύ. Βλέπω ότι κάθε μέρα σου περισσεύουν τα αγαθά του Αβραάμ και του Ισαάκ, θα μπορούσες να με αφήνεις να τρώω από τα περισσεύματα.

Ο Φαταούλας τον κοίταξε από πάνω ως κάτω, γέλασε κοροϊδευτικά και είπε με ψεύτικη συμπόνια.

- Αχ άνθρωπέ μου, πού τα είδες τα περισσεύματα, να ήξερες πόσο δύσκολα περνάω κι εγώ. Τι νομίζεις πως δεν θέλω να σε βοηθήσω; Ορίστε, σου επιτρέπω να έρχεσαι όποτε θες να ψάχνεις τα σκουπίδια μου και ότι βρίσκεις να το παίρνεις. Άντε στο καλό και ο θεός να σε βοηθήσει.

Σαν πήγε σπίτι του ο Νηστικός έπεσε σε βαθιά σκέψη.

- Βρε καλός άνθρωπος φαίνεται. Λες να είναι τα πράματα όπως τα λέει; Αλλά πάλι, τι το χρειάζεται τόσο φαί και τα σκουπίδια του, πώς και δεν βρίσκω τίποτε εκεί μέσα αυτό τον καιρό; Μπα, κάτι δεν μου φαίνεται σωστό αλλά ας περιμένω λίγο να δω τι γίνεται.

Την άλλη μέρα εκεί που έψαχνε γύρω μήπως και φύτρωσε καμιά ρίζα στην αυλή του, βλέπει τον Φαταούλα να κάθεται στο τραπέζι και να τρώει τον περίδρομο.

- Αχά, λέει, σήμερα κάτι θα ξετρυπώσω δεν μπορεί, τόσο ψητό έχει περιδρομιάσει, τι θα τα κάνει τα κόκαλα; Ας περιμένω να αποσώσει και θα πάω να ψάξω.

Κάθεται στο χώμα και περιμένει τον γείτονα να σηκωθεί από το φαγοπότι. Μετά από ώρα τον βλέπε να μαζεύει τ’ αποφάγια σε μια γαβάθα και να καθαρίζει το τραπέζι.

- Υπομονή, σκέφτεται, σε λίγο θα χορτάσω κι εγώ.

Κι εκεί που καθόταν κάνοντας υπομονή, τον βλέπει αντί να περπατά προς τα σκουπίδια, τι κάνει λέτε; Πάει στην άκρη της αυλής του, ανοίγει έναν βαθύ λάκκο και πετά εκεί μέσα τα φαγητά του! Του Νηστικού του ήρθε μια ζάλη από την κατάπληξη. Με όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει σηκώνεται και φωνάζει.

- Τι κάνεις εκεί βρε άθλιε Φαταούλα; Δεν σου είπα πως αν δεν φάω κάτι είναι τα τελευταία μου;

- Τι να σου κάνω κι εγώ άνθρωπέ μου, τα σκουπίδια μου έχουν γεμίσει, θα με φαν οι μύγες αν δεν τα θάψω.

- Βρε πεθαίνω σου λέω, κρίμα να τα θάψεις, καλύτερα είναι να τα φάει το χώμα; Σβήνω από ώρα σε ώρα.

- Στ’ αλήθεια πεθαίνεις; ρωτάει ο Φαταούλας με ενδιαφέρον. Κοίτα, πριν πεθάνεις άσε μου το σπίτι. Τι στο καλό γείτονες είμαστε, γιατί να το πάρει ξένος άνθρωπος!

Ο Νηστικός σαν είδε πως δεν γινόταν τίποτε, έπεσε ανάσκελα, έκλεισε τα μάτια μη δει τουλάχιστον το Χάρο που γυρόφερνε.

Πέρασε το μεσημέρι, πέρασε το απόγευμα και λίγο πριν σβήσει, μια φασαρία τον έκανε να αργοανοίξει τα μάτια. Μέσα στη θολούρα του είδε στο διπλανό σπίτι τέσσερις να βγάζουν τον Φαταούλα σηκωτό, να τον φορτώνουν στο κάρο του νεκροθάφτη, και πρόλαβε ν’ ακούσει κάποιον να λέει:

- Θεός σχωρέστον κι αυτόν. Έσκασε από το πολύ φαί.

Κι ο Νηστικός ξεψύχησε!

ΠΗΓΗ: antikleidi.com

Καληνύχτα, Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ

Κάθε μέρα που περνά με ότι γίνεται ή με ότι ακούω ότι θα γίνει,  στο νου μου έρχονται οι τελευταίοι στίχοι  του Μάνου Χατζιδάκι: «Καληνύχτα, Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα».

Ας το ακούσουμε και ας ονειρευτούμε όσο μας επιτρέπουν οι ''αρχόντοι'' ότι μπορεί ίσως κάπου, κάποτε, κάποιος να αλλάξει αυτόν τον κόσμο.

Το ακούμε στην πρώτη εκτέλεση του τραγουδιού σε αγγλικό στίχο που περιλαμβάνεται στον δίσκο «Reflections», έπειτα από τη συνεργασία του συνθέτη με το συγκρότημα New York Rock & Roll Ensemble.

Εδώ το τραγούδι στα ελληνικά όπου ερμηνεύει η Αλίκη Καγιαλόγλου και ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις κάνει τον αφηγητή στην αρχή. 

Οι στίχοι του τραγουδιού

Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ
ενός νεαρού πρίγκιπα, της Ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.

Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ’ αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ’ τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλιά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

Με δύο γέρικες καμήλες μ’ ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.

Σ’ ένα μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα...

Μπαίνουμε ξανά στην μικρή καθημερινότητα μας.

Το Καρναβάλι τελείωσε, γράφτηκαν όμορφα πράγματα για αυτό και έτσι μπαίνουμε σιγά σιγά στην καθημερινότητα μας.

Μια βδομάδα μένει για να γίνει και το πανηγύρι για την Καθαρά Δευτέρα και πάει και αυτό.

Μετά η καθημερινότητα ξανά στην ζωή μας.

Το μόνο που ίσως θα αλλάξει είναι ότι μέχρι το Πάσχα τα ταρταρίσματα για τα καλά λόγια και τα δωράκια θα πρέπει να είναι νηστίσιμα...

Ξανά λοιπόν στον δρόμο της λακκούβας, της σκουπιδοπαρέας, της, της...

Από αύριο λοιπόν τα σπουδαία και τα πικάντικα της Καλλιόπης.

Προτάσεις για αρκετούς για το αυριανό καρναβάλι.

Αύριο θα πραγματοποιηθεί το Καρναβάλι της πόλης μας με την συμμετοχή ελπίζουμε εκατοντάδων καρναβαλιστών από σχολεία, πολιτιστικούς συλλόγους, και πολιτών.

Αν ακόμη δεν έχεις σκεφτεί τι θα ντυθείς σου έχω μερικές προτάσεις.

Ωχαδερφιστής: Μπορείς να έχεις μαζί σου σακούλες με σκουπίδια που θα τα αφήνεις όπου βρεις, ή να συμμετέχεις στην παρέλαση με το αυτοκίνητο σου και αν βαρεθείς το αφήνεις όπου γουστάρεις, παρεμποδίζοντας τους υπόλοιπους καρναβαλιστές να συνεχίσουν την παρέλαση.

Εξουσιοκαρεκλοκαθιστής:  Θα βγάζεις λόγους, θα προτείνεις λύσεις, θα χλευάζεις τους πολιτικούς σου αντιπάλους  ενώ μία καρέκλα θα είναι δεμένη πάνω σου έτσι ώστε ποτέ να  μην την αφήσεις αφού απώτερος σκοπός σου ήταν και είναι το βόλεμα και η θέση.

Οσφυοκάμπτης: Εδώ χρειάζονται δύο. Ο ένας θα κάνει τον ''σπουδαίο'' ενώ ο άλλος με λίγο γυρτή την πλάτη του θα κουνάει συνέχεια το κεφάλι του συμφωνώντας σε ότι ο ''σπουδαίος'' λέει.

Σπουδάρχης: Εδώ φοράς την καλή σου μάσκα ''πρόσωπο'' και απλά περπατάς κορδωτός αλλά με ένα σαρδόνιο χαμόγελο προς όλους, αφού  το μόνο που θέλεις είναι να αποκτήσεις αξίωμα με κάθε τρόπο. 

Άντε και καλές Αποκριές αν και όλες οι μέρες σου μπορεί να είναι Αποκριές.